Heb het een aantal jaren geleden gepost hier maar scheelt zoeken.
De aller eerste keer "em femme" naar buiten en naar zuidplein in Rotterdam, waaarom daar naar toe de eerste keer ik weet het nog steeds niet.
Auto geparkeerd in garage en schichtig de lift in, gelukkig er was niemand maar op laatste moment toch 2 personen, zenuwen overheerste van "doe gewoon je bent en vrouw".
Naar V&D restaurant om wat bij te komen van de eerste 10 minuten voor het eerst tussen de "mensen". Zit net aan een tafeltje iets te eten en komt er een vrouw naar mij toe en zegd: "Mevrouw kunt U mij vertellen waar de toiletten zijn"

Het zal wel een vrouwen ding zijn dat vragen want als man heb ik nooit aan een andere man gevraagd " Waar zijn de toiletten".
Paniek , gebaarde dat ik mijn mond vol had en dus spreken kon niet. Ik wilde van haar af en zag in een ooghoek een deur wat misschien het toilet zou kunnen zijn, dus ik gebaarde naar die deur, zij zei, "zeg bedankt".
Het was uiteraard niet het toilet maar een deur naar de restaurant keuken

waar zij een moment naar binnen ging en even later weer tevoorschijn kwam.
Ik weet zeker dat ik mij zo klein mogelijk heb gemaakt, met 1.86 mtr kan dat dus niet, en ik durfde haar kwade blik niet te ervaren.
Hier bleef het verder bij en ik ben logopedie gaan doen, was wel zo verstandig.
